WOPR 痑ry

  • Zwi臋ksz rozmiar czcionki
  • Domy艣lny  rozmiar czcionki
  • Zmniejsz rozmiar czcionki

Historia

Email Drukuj PDF

OG脫LNE WIADOMO艢CI Z ROZWOJU IDEI RATOWANIA TON膭CYCH

Umiej臋tno艣膰 p艂ywania datuje si臋 prawdopodobnie od pocz膮tk贸w historii cz艂owieka Sztuka utrzymania si臋 na wodzie mia艂a pocz膮tkowo charakter przede wszystkim u偶ytkowy - potrzebny w my艣listwie i rybo艂贸wstwie Rozwijaj膮cy si臋 niezb臋dny kontakt cz艂owieka z wod膮 wymaga艂 od niego posiadania umiej臋tno艣ci p艂ywackich. Ju偶 w staro偶ytno艣ci stosowano t臋 umiej臋tno艣膰 nawet

W sztuce wojennej Homer w "Iliadzie" por贸wnuje upadek ranionego wo藕nicy rydwanu do ruch贸w nurka. W V wieku p.n.e. w Grecji dokonano pierwszych znanych zapis贸w dotycz膮cych u偶ycia nurk贸w do cel贸w wojennych.

Pierwsze zorganizowane nauczanie p艂ywania prowadzono w staro偶ytnym Rzymie. P艂ywanie traktowane by艂o jako jeden ze 艣rodk贸w prowadz膮cych do prawid艂owego rozwoju fizycznego. Kulturalny cz艂owiek zdaniem Rzymian, obok znajomo艣ci czytania i pisania, powinien r贸wnie偶 umie膰 p艂ywa膰. Staro偶ytnych czas贸w si臋gaj膮 te偶 wzmianki o ratowaniu 偶ycia Spos贸b sztucznego oddychania metod膮 "usta-usta" by艂, jak si臋 zdaje, stosunkowo rozpowszechniony Zapisu dokonano oko艂o 586 r. p.n.e. i ma on miejsce w Starym Testamencie, gdzie s膮 opisane dwa przypadki zabiegu o偶ywiania III-cia Ksi臋ga Kr贸lewska, rozdz. XVII, wersety 21, 22, 23, podaj膮 wzmiank臋 o proroku Eliaszu, kt贸ry przywraca do 偶ycia syna wdowy w Sarepcie Sydo艅skiej. Rozdzia艂 IV drugiej Ksi臋gi Kr贸lewskiej podaje opis o偶ywiania pozornie martwego dziecka szunnamickiego, dokonanego przez proroka Elizeusza, a wersety 34 i 35 brzmi膮 nast臋puj膮co. .鈥I podni贸s艂 si臋 i leg艂 na dziecku, i u艂o偶y艂 swe usta na jego ustach. swoje oczy na jego oczach, a swoje d艂onie na jego d艂oniach i wyci膮gn膮艂 si臋 na dziecku; a cia艂o dziecka sta艂o si臋 ciep艂e... i dziecko ziewn臋艂o razy siedem i otworzy艂o oczy". Poniewa偶 oba cytowane przypadki r贸偶ni膮 si臋 zasadniczo czasem i miejscem akcji, a tak偶e dotycz膮 dw贸ch r贸偶nych prorok贸w, nale偶y przyj膮膰, 偶e nie jest to opis jednego wypadku przedstawianego w dw贸ch wersjach, ale 偶e by艂y to dwa odmienne przypadki o偶ywiania, a technika ich wykonania by艂a bardzo podobna.

Idea ratowania 偶ycia przez o偶ywianie ludzi utopionych lub umieraj膮cych z innego powodu, pojawia si臋 wielokrotnie w przebiegu historii ludzko艣ci

Obok innych, staro偶ytni Chi艅czycy i Egipcjanie uznawali za bardzo istotny zabieg usuwania wody z dr贸g oddechowych topielca. U Egipcjan dokonywano tego przez podwieszenie ofiary za pi臋ty i naprzemienne zgniatanie i rozci膮ganie klatki piersiowej.

W Chinach i Japonii przewieszano topielca przez grzbiet wolu, kt贸ry poruszaj膮c si臋 podrzuca艂 ratowanego. Stosowane by艂y r贸wnie偶 bod藕ce b贸lowe na drodze uk艂adania 偶arz膮cych si臋 w臋gli na brzuchu ofiary, co mia艂o pobudza膰 przywr贸cenie oddechu A偶 do 1812 roku przetrwa艂 w Kr贸lewskiej Flocie Anglii spos贸b przej臋ty od Indian p贸艂nocno-ameryka艅skich, polegaj膮cy na wdmuchiwaniu dymu tytoniowego do jednego z naturalnych otwor贸w cia艂a, przez odpowiedni przyrz膮d. Jak si臋 p贸藕niej okaza艂o, to nie dym tytoniowy by艂 czasami skuteczny, ale sam fakt wprowadzenia cia艂a obcego do otworu. Technika zabiegu operacyjnego zwanego tracheotomi膮, znana by艂a w staro偶ytnej Grecji w II wieku r).n. e. Tracheotomi臋, tj. przeci臋cie tchawicy wobec gro藕by uduszenia chorego zaleca艂 Asklepiades. O zabiegu tym wspominaj膮 r贸wnie偶 藕r贸d艂a ze 艢redniowiecza i Odrodzenia, pisane przez medyk贸w arabskich i perskich. W XIV w. chirurg Guy de Chauliac zanotowa艂 chyba pierwszy w historii opis udro偶nienia g贸rnych dr贸g oddechowych za pomoc膮 wprowadzenia specjalnej rurki do tchawicy. Od bardzo dawna stosowano przy wspomaganiu sztucznego oddychania r贸偶nego rodzaju miechy i worki z powietrzem Poniewa偶 pierwsze pr贸by o偶ywiania zwi膮zane by艂y z zaobserwowanymi wynikami, 偶e zachowanie oddechu jest r贸wnoznaczne z zachowaniem 偶ycia, historia sztucznego oddychania jest starsza o ponad tysi膮c lat od historii wykonywania po艣redniego masa偶u serca.

ZARYS ROZWOJU RATOWNICTWA WODNEGO NA 艢WIECIE

Wi臋ksze zainteresowanie nauk膮 p艂ywania i zarazem ratownictwa nast臋puje w epoce Odrodzenia, a p贸藕niej, zw艂aszcza w XVIII wieku, czego najlepszym dowodem jest powstanie w Europie wielu towarzystw ratowania ton膮cych. Pierwsze towarzystwo powsta艂o w 1767 r. w Amsterdamie i nosi艂o nazw臋 Matschappy Tot Redding von Drenkelingen zu Amsterdam. W dwa lata p贸藕niej powo艂ano pierwsze towarzystwo niemieckie Die Hamburgischen Rettungsanstalten (Hamburskie Zak艂ady Ratownictwa). W 1772 r. powstaj膮 nast臋pne: w Lilie, Wiedniu, w Wenecji i w Kopenhadze oraz w 1773 r. w Pary偶u i w 1774 T. w Londynie. W 1775 r. Hunter zaleca stosowanie dmuchaw i miech贸w przy ratowaniu ton膮cych (topielc贸w). W 1799 r. Guts-Muths wydaje ksi膮偶k臋 鈥濭imnastik fur die Jugend鈥 (鈥濭imnastyka dla m艂odzie偶y鈥), w kt贸rej wiele miejsca po艣wi臋ca ratownictwu wodnemu.

W 1850 r. idea ratownictwa by艂a ju偶 popularna. Cz艂onkami Brytyjskiego Towarzystwa Ratowania (Royal Human Society) byli tak znani propagatorzy tej idei i tw贸rcy metod sztucznego oddychania, jak dr Marschall-Hall, dr Silvester i dr Howard.

Du偶e zas艂ugi na polu ratownictwa wodnego po艂o偶y艂o Francuskie Towarzystwo Ratunkowe d膮偶膮ce do mi臋dzynarodowej wsp贸艂pracy organizacji ratunkowych poszczeg贸lnych pa艅stw. Jego za艂o偶yciel, Raymond Pitet, starali si臋 usilnie, by stworzy膰 zwi膮zek zrzeszaj膮cy stowarzyszenia ratowania 偶ycia na wz贸r Mi臋dzynarodowego Czerwonego Krzy偶a.

W wyniku tych stara艅 w 1878 r. Instytut Ratownictwa 艢r贸dziemnomorskiego zorganizowa艂 w Marsylii pierwszy mi臋dzynarodowy zjazd przedstawicieli krajowych towarzystw ratowania ton膮cych. Na zje藕dzie tym wyra偶ono 偶yczenie powo艂ania organizacji mi臋dzynarodowej, kt贸rej celem by艂oby zgrupowanie wszystkich stowarzysze艅 zainteresowanych ratownictwem w r贸偶nych jego formach.

10 czerwca 1908 r odby艂 si臋 w Berlinie pierwszy mi臋dzynarodowy kongres ratownictwa, kt贸remu przewodniczy艂 prof. dr Fryderyk Esmarck. Kongres ten by艂 podsumowaniem pracy stowarzysze艅 dzia艂aj膮cych na polu ratownictwa na terenie Europy.

Na nast臋pnym kongresie, zorganizowanym przez Francusk膮 Narodow膮 Federacj臋 Ratownictwa w Saint-Quen w 1910 r., powo艂ano Mi臋dzynarodow膮 Federacj臋 Ratownictwa. Nazwa ta uleg艂a zmianie w 1952 r. na Mi臋dzynarodow膮 Federacj臋 Ratownictwa, Niesienia Pomocy i Sport贸w U偶ytkowych.

W 1963 r nazwa ulega ponownie przemianowaniu na Mi臋dzynarodow膮 Federacj臋 Ratownictwa i Sport贸w U偶ytkowych. FIS (Federation Internationale de Sauvetage et Sports Utilitaires), kt贸rej siedziba mie艣ci si臋 w Essen (archiwa historyczne w Pary偶u), a celem. "rozw贸j i utrzymanie instytucji ratownictwa i propagandy naukowej znajomo艣ci problem贸w ratownictwa wodnego.

Niezale偶nie od samodzielnie dzia艂aj膮cych w niekt贸rych pa艅stwach towarzystw ratownictwa, ratownictwem wodnym zajmuj膮 si臋 tak偶e organizacje Czerwonego Krzy偶a zrzeszone w Mi臋dzynarodowej Lidze Czerwonego Krzy偶a, Czerwonego P贸艂ksi臋偶yca i Czerwonego Lwa, maj膮cej sw膮 siedzib臋 w Genewie. Do nich nale偶膮: Austria, Francja, Holandia, Niemcy, Szwecja, Wielka Brytania.

W USA zagadnieniem ratownictwa wodnego zaj臋to si臋 dopiero w 1914r., kiedy to Ameryka艅ski Czerwony Krzy偶 w艂膮czy艂 do swojego programu dzia艂ania tak偶e ratowanie ton膮cych. Niezale偶nie od Ameryka艅skiego Czerwonego Krzy偶a dzia艂a r贸wnie偶 Ameryka艅skie Stowarzyszenie Ratowania 呕ycia (SLSAA).

23.02.1993r. zosta艂a za艂o偶ona w Leven (Belgia) International Life Saving Federation (ILS) Mi臋dzynarodowa Organizacja Ratowania 呕ycia, kt贸ra ukonstytuowa艂a si臋 w dniu 03.09.1994 r. w Cardiff (Wielka Brytania). ILS powsta艂a z po艂膮czenia Federation Inernationalle de Sauvetage Aquatique (FIS) za艂o偶onej w 1910 r. i World Life Saving (WLS) za艂o偶onej w 1956 r. WOPR zosta艂 przyj臋ty na cz艂onka ILS

ILS

International Life Saving Federation w skr贸cie ILS jest mi臋dzynarodow膮, nie polityczn膮 i nie dochodow膮 federacj膮 , kt贸ra zosta艂a za艂o偶ona 23.02.1993 r. w Leven (Belgia) i ukonstytuowa艂a si臋 w Cardiff (Wielka Brytania) poprzez po艂膮czenie Federation Internationale

de Sauvetage Aquatique (FIS) powsta艂膮 w 1910 r. i World Life Saving (WLS) powsta艂膮 w 1956 r. i zrzesza ok. 25 mln ratownik贸w na ca艂ym 艣wiecie.

Za艂o偶eniami ILS jest 艂膮czenie i wspieranie Federacji Narodowych na 艣wiecie, kt贸re zajmuj膮 si臋 ratowaniem 偶ycia ludzkiego w 艣rodowisku wodnym.

Zakres dzia艂alno艣ci ILS obejmuje m.in.:

  • poszukiwanie najlepszych metod ratownictwa wodnego i zabezpiecze艅 dla os贸b ton膮cych
  • prowadzenie szkolenia z zakresu ratowania 偶ycia oraz wymiana do艣wiadcze艅 w zakresie ratownictwa wodnego
  • wymiana do艣wiadcze艅 praktycznych, medycznych i naukowych w zakresie ratownictwa wodnego
  • uruchamianie o艣rodk贸w szkoleniowych ratownictwa wodnego na ca艂ym 艣wiecie
  • dzia艂alno艣膰 maj膮ca na celu rozszerzenie aktywnego szkolenia na ca艂ym 艣wiecie oraz wsp贸艂praca z innymi organizacjami humanitarnymi
  • wprowadzenie ujednoliconego wyposa偶enia i wymiany informacji
  • promocja oraz organizacja zawod贸w ratownik贸w wodnych i regularne organizowanie mi臋dzynarodowych spotka艅 w celu pobudzenia zainteresowania ratowaniem ludzi, kt贸rym grozi utrata 偶ycia w wodzie

ILS dzia艂a w oparciu o Statut, przepisy wykonawcze do niego oraz regulamin zawod贸w ratownik贸w wodnych.

Siedziba ILS jest ustanawiana przez Zarz膮d i mo偶e by膰 zmieniana.

ILS sk艂ada si臋 z cz艂onk贸w przyjmowanych przez Kongres.

Istniej膮 trzy kategorie cz艂onk贸w:

- cz艂onek rzeczywisty
- cz艂onek stowarzyszony
-
cz艂onek korespondent

Najwy偶sz膮 w艂adz膮 ILS jest Kongres, kt贸ry zbiera si臋 co cztery lata i wybiera Zarz膮d obraduj膮cy raz na rok i sk艂adaj膮cy si臋 z:

- Prezydenta
- Sekretarza Generalnego
- 4 wiceprezes贸w (odpowiedzialnych za Afryk臋, Ameryk臋, Azj臋 i Pacyfik, Europ臋)
- Dyrektora

Kongres na wniosek Zarz膮du mo偶e akceptowa膰 tworzenie Komisji i podkomisji (np. sportow膮, medyczn膮, szkoleniow膮)

Oficjalnym j臋zykiem ILS jest angielski

ZARYS ROZWOJU RATOWNICTWA WODNEGO NA ZIEMIACH POLSKICH DO 1914R.

W艣r贸d najstarszych, dost臋pnych dot膮d materia艂贸w na uwag臋 zas艂uguje notatka o ufundowaniu przez Hieronima Gostomskiego w 1604 r. klasztoru i szpitalika w Sandomierzu nad Wis艂膮, kt贸rego zakonnicy mieli za cel niesienie pomocy ofiarom Wis艂y. Po likwidacji klasztoru obowi膮zek ten przej臋艂a katedra sandomierska. utrzymuj膮c go do lat trzydziestych naszego stulecia.

W 1775 r. w wyniku stara艅 A: Czartoryskiego og艂oszono drukiem pierwsz膮 ksi膮偶k臋 z zakresu ratownictwa 鈥漁 ratowaniu ton膮cych" (wznowiono j膮 w 1782 r.). W tym samym czasie 13 listopada 1775 r. og艂oszony zosta艂 we Wroc艂awiu 鈥濫dykt Pr臋dkiego Ratowania przez nagle wypadki zaginionych w wodzie albo jakimkolwiek sposobem o utrat臋 偶ycia przewidzianych os贸b鈥. Edykt, wydany przez kr贸la pruskiego Fryderyka II, mia艂 nie tylko du偶e znaczenie w rozpowszechnianiu zasad nowoczesnego w贸wczas ratownictwa, ale tak偶e wa偶n膮 wymow臋 polityczn膮 ze wzgl臋du na wydanie go w zaborze pruskim w j臋zyku polskim. Na uwag臋 zas艂uguje r贸wnie偶 to, 偶e w zako艅czeniu poszczeg贸lnych rozdzia艂贸w Edyktu znajduj膮 si臋 rozporz膮dzenia uj臋te w paragrafy nadaj膮ce ratownictwu status prawny. Omawiane s膮 bardzo szczeg贸艂owo metody i technika ratowania ton膮cych, a w rozdziale I najwcze艣niejszy opis metody Eliasza w j臋zyku polskim. Opis tej metody i zalecenia jej stosowania og艂osi艂 w 1783 r. lekarz nadworny kr贸la Stanis艂awa Augusta - Franciszek Kurcyusz w ksi膮偶ce 鈥極pis chor贸b Pr臋dkiego ratunku potrzebuj膮cych...鈥, W kt贸rej mi臋dzy innymi poda艂 sposoby resuscytacji "os贸b utopionych, powieszonych, pora偶onych piorunem, zasypanych itp."

Pod koniec XVIII w. w Krakowie powo艂ano swego rodzaju "pogotowie ratunkowe dla ton膮cych" a w 1820 r, - wydana zosta艂a we Lwowie 鈥濶auka i sztuka p艂ywania鈥, w kt贸rej autor Karol Heinitz opisuje tak偶e sposoby holowania ratowanych do brzegu oraz zestaw przybor贸w w "skrzynce ratunkowej".

W 1839 r. na terenie Kr贸lestwa Polskiego wydano przepisy" na podstawie kt贸rych resuscytacja uzyskuje status prawny. W tym samym roku Rada Lekarska Kr贸lestwa wyda艂a w Warszawie 鈥濿iadomo艣ci o ratowaniu os贸b w stanie pozornej 艣mierci b臋d膮cych albo nag艂膮 utrat膮 偶ycia zagro偶onych鈥 pod redakcj膮 A. Janikowskiego. Wydajnie to zosta艂o wznowione pod tym samym tytu艂em w 1845 r. Autorzy bardzo mocno podkre艣lali, 偶e w przypadkach ratowania os贸b wyci膮gni臋tych Z wody nale偶y przede wszystkim przywr贸ci膰 poszkodowanemu dro偶no艣膰 dr贸g oddechowych, oczyszczaj膮c jam臋 ustn膮 z cia艂 obcych.

Pr贸by rozpowszechniania idei ratowania ton膮cych w XIX w. odbywa艂y si臋 tak偶e na terenie wsi, czego przyk艂adem jest 鈥濳alendarz Gospodarki" z 1851 i 1852 r. wydany dla okr臋gu wo艂y艅skiego, w kt贸rym obok porad gospodarskich do艣膰 du偶o miejsca zajmuj膮 opisy udzielania pomocy (rozdz. 鈥漀auka przywracania 呕ycia zmro偶onym" utopionym" powieszonym, uduszonym i od pioruna zabitym w niedostatku lekarza).

W 1869 r. w Wadowicach wyda艂o ksi膮偶k臋 dr膮 J. Gawlika 鈥濺atowanie os贸b nagl膮 utrat膮 偶ycia zagro偶onych鈥. Autor opisuje szczeg贸艂owo metody sztucznego oddychania, a przede wszystkim metody Silvestera i Marschalla-Halla. W 1874 r. w Poznaniu wydano 鈥濸oradnik lekarski dla ochronek i domowego u偶ytku鈥, w kt贸rym jeden z rozdzia艂贸w po艣wi臋cony jest ratownictwu. w tym tak偶e sposob贸w przywracania 偶ycia osobom wyci膮gni臋tym z wody. W 1883 r. W Krakowie ukaza艂o si臋 t艂umaczenie ksi膮偶ki o pierwszej pomocy prof. Esmarcha 鈥濪ie Erste Hilfe bei Ungluecksfaellen鈥 (t艂um. prof. Kazimierz Grabowski). Podobnie jak wi臋kszo艣膰 autor贸w wypowiadaj膮cych si臋 w :tym okresie na temat ratownictwa odchodzi on od stosowania metody "usta-usta" i proponuje sztuczny oddech metodami Silvestera i Marschalla-Halla.

W 1898 T. z inicjatywy prawnika i dziennikarza J贸zefa Radwana powsta艂o w Kaliszu pierwsze na ziemiach polskich towarzystwo ratowania ton膮cych pod nazw膮 Cesarskie Towarzystwo Ratowania Ton膮cych, zrzeszaj膮ce 99 cz艂onk贸w. Na pro艣b臋 Komitetu Kaliskiego Towarzystwa dr Leon Wernic wyda艂 w 1902 r. ksi膮偶k臋 鈥淛ak ratowa膰 ton膮cych鈥, kt贸ra jest pierwsz膮 pozycj膮 w j臋zyku polskim, zawieraj膮c膮 nie tylko opisy metod i sposob贸w ratowania ton膮cych, ale tak偶e pouczenia i wskaz贸wki, jak nale偶y zachowywa膰 si臋 w wodzie, by nie spowodowa膰 wypadku.

W lipcu 1900 r. w Warszawie na Wi艣le odby艂y si臋 pierwsze zawody ratownik贸w. Jedn膮 z konkurencji by艂o holowanie manekina.

W czasopi艣mie "Ruch" z 1908 r. znajdujemy notatk臋 o dzia艂alno艣ci w Warszawie Petersburskiego Towarzystwa Ratowania Ton膮cych, zrzeszaj膮cego 63 cz艂onk贸w. Do ich obowi膮zk贸w nale偶a艂o sta艂e utrzymywanie ratownik贸w na dw贸ch "posterunkach wodnych" przy ul. Leszczy艅skiego i w pobli偶u mostu kolejowego. W tym samym numerze "Ruchu" znajduj膮 si臋 r贸wnie偶 pierwsze wiadomo艣ci o liczbie wypadk贸w utoni臋膰 na terenie Warszawy, kt贸ra w 1908 r. wynosi艂a 26.

W roku 1910 nauczyciel krakowskiego "Soko艂a" - Bart艂omiej Wydl膮ka wyda艂 ksi膮偶k臋 鈥淧艂ywanie鈥, w kt贸rej jeden rozdzia艂 po艣wi臋cony jest ratownictwu wodnemu.

W omawianym okresie g艂贸wn膮 uwag臋 zwracano na publikowanie zalece艅 i wskaz贸wek, jak nale偶y ratowa膰 ton膮cych i to przede wszystkim po wydostaniu ich na l膮d. Szkoleniem ratownik贸w natomiast prawie si臋 nie zajmowano.

RATOWNICTWO WODNE W OKRESIE MI臉DZYWOJENNYM W POLSCE

Pierwsze lata powojenne to przede wszystkim tworzenie si臋 organ贸w pa艅stwowych i politycznych po 146 latach niewoli. odzyskana niepodleg艂o艣膰 stworzy艂a warunki do rozwini臋cia kultury fizycznej i sportu, kt贸rego propagatorami s膮 nie tylko powstaj膮ce w tym czasie kluby sportowe, ale tak偶e czasopisma zajmuj膮ce si臋 tymi zagadnieniami. Jednym z takich czasopism by艂 dwutygodnik "Sport Wodny", w kt贸rym zamieszczano tak偶e materia艂y z zakresu p艂ywania i ratownictwa wodnego. W pierwszym numerze z kwietnia 1925 r. znajdujemy wzmiank臋 o potrzebie rozwoju ratownictwa i jego spopularyzowania. W tym celu proponowano organizowanie pokaz贸w i konkurs贸w. Jeden z takich pokaz贸w odby艂 si臋 na Wi艣le 21 pa藕dziernika 1925 r. w Warszawie, z okazji 10-lecia Policji Rzecznej.

20 kwietnia 1926 r. na posiedzeniu Zarz膮du Polskiego Zwi膮zku P艂ywackiego postanowiono powo艂a膰 Komisj臋 ds. Ratownictwa z siedzib膮 w Siemianowicach,. Na przewodnicz膮cego wybrano a na cz艂onk贸w komisji W. Trata, F. Bondara i W. Suessmana.

W 1927 r. Komisja ds. Ratownictwa przy PZP postanowi艂a og艂osi膰 dat臋 29 czerwca jako "Dzie艅 Ratownika", w kt贸rym nale偶y: organizowa膰 kursy szkoleniowe i pokazy z zakresu ratowania ton膮cych. G艂贸wne uroczysto艣ci zwi膮zane z tym dniem odby艂y si臋 na 艢l膮sku. Przyst膮piono te偶 do szeroko zakrojonej akcji szkoleniowej, wyznaczaj膮c kadr臋 instruktorsk膮 maj膮c膮 przeprowadzi膰 kursy dla ratownik贸w w nast臋puj膮cych okr臋gach: warszawskim, bielskim, giszowieckim, lipi艅skim, miko艂owskim i 艣wi臋tochowickim. Frekwencja na kursach by艂a bardzo ma艂a i mimo du偶ych wysi艂k贸w dzia艂aczy PZP zamierzone plany nie zosta艂y zrealizowane, czego przyczyn膮 by艂y prawdopodobnie bardzo wysokie op艂aty. Na uwag臋 jednak zas艂uguj膮 wymagania egzaminacyjne, na kt贸re sk艂ada艂o si臋: przep艂yni臋cie 1500 m stylem dowolnym, nurkowanie na odleg艂o艣膰 25 m, nurkowanie w g艂膮b i wydostanie z dna okre艣lonej liczby zatopionych przedmiot贸w, p艂ywanie w ubraniu i obuwiu, rozbieranie si臋 w wodzie. Akcja ratunkowa bez sprz臋tu w odleg艂o艣ci 25 m od brzegu, na kt贸r膮 sk艂ada艂o si臋: podp艂yni臋cie do ton膮cego, uwalnianie si臋 od chwyt贸w ton膮cego i holowanie go do brzegu, uwalnianie si臋 od chwyt贸w na l膮dzie, sztuczny oddech, opr贸cz tego prac pisemna na temat wskazany przez komisj臋 egzaminacyjn膮. Kurs ten 艂膮cznie z egzaminem trwa艂 tylko jeden dzie艅.

W lipcu 1929 r. zorganizowano dwa pokazy ratowania ton膮cych w Bydgoszczy i w Grudzi膮dzu oraz 10-dniowy bezp艂atny kurs szkoleniowy w Krakowie pod protektoratem YMCA.

Niezale偶nie od Komisji Ratownictwa przy PZP Ministerstwo Spraw Wojskowych wyda艂o w 1930 r 鈥濱nstrukcj臋 p艂ywania鈥, w kt贸rej jeden ca艂y rozdzia艂 po艣wi臋cono 鈥濪ora藕nej pomocy ton膮cym鈥

W 1932 r. W celu spopularyzowania p艂ywania i ratownictwa wodnego Sto艂eczny Komitet Wychowania Fizycznego przy wsp贸艂udziale PZP zorganizowa艂 wiele pokaz贸w pod has艂em. "Jak p艂ywa膰, skaka膰 i ratowa膰 ton膮cych".

Po czteroletniej przerwie w dzia艂alno艣ci Komisji Ratownictwa Polski Zwi膮zek P艂ywacki zorganizowa艂 dla instruktor贸w p艂ywania 12 dniowy kurs ratowania ton膮cych w Centralnym Instytucie Wychowania Fizycznego w Warszawie. Kierownikiem kursu i g艂贸wnym wyk艂adowc膮 by艂 kpt. Kazimierz Laskowski, kt贸ry w 1936 r. odby艂 przeszkolenie w zakresie ratownictwa w Holandii. Nast臋pne dwa kursy odbyty si臋 20 sierpnia 1938 roku W Warszawie i Gdyni.

Na tych informacjach ko艅cz膮 si臋 wiadomo艣ci o pracy Komisji Ratownictwa w okresie mi臋dzywojennym.

W "Sporcie Wodnym" z 1939 r. znajdujemy jeszcze tylko notatk臋 O dzia艂alno艣ci tej komisji. Zwr贸cono uwag臋 na zbyt s艂aby rozw贸j ratownictwa i zupe艂ny brak lektury popularyzuj膮cej ratownictwo wodne. przyczyn tego stanu rzeczy dopatrywano si臋 g艂贸wnie w bardzo ma艂ych dotacjach finansowych, uniemo偶liwiaj膮cych szersz膮 i w艂a艣ciw膮 prac臋 w tej dziedzinie.

RATOWNICTWO WODNE PO DRUGIEJ WOJNIE 艢WIATOWEJ W POLSCE

Po wyzwoleniu ratownictwo wodne staje si臋 ponownie jedn膮 z form dzia艂ania reaktywowanego w 1945 r. Polskiego Zwi膮zku P艂ywackiego. W 1947 r. powo艂ano Referat Ratownictwa. Referat ten jednak nie przejawia艂 zbyt aktywnej dzia艂alno艣ci. Kursy szkoleniowe organizowane przez okr臋gowe zwi膮zki p艂ywackie odbywa艂y si臋 bardzo rzadko.

Wi臋ksze zainteresowanie ratownictwem zaczyna si臋 dopiero od 1952 r., kiedy to z inicjatywy D. Zagajewskiego - kierownika Zak艂adu P艂ywania AWF i dzia艂acza PZP - ratowanie ton膮cych, chocia偶 jeszcze w do艣膰 ma艂ym zakresie, wchodzi do program贸w nauczania AWF. W nast臋pnych latach ju偶 we wszystkich wy偶szych szko艂ach wychowania fizycznego prowadzono szkolenie student贸w w zakresie ratownictwa wodnego, a na ka偶dym niemal kursie organizowanym przez PZP i OZP dla instruktor贸w i trener贸w p艂ywania prowadzone s膮 wyk艂ady i 膰wiczenia o ton膮cych. Ministerstwo Gospodarki Komunalnej zarz膮dzeniem nr 77 z dnia 25 czerwca 1952 roku, okre艣li艂o warunki korzystania z k膮pielisk. Rys (1 strona zarz膮dzenia)

Wiosn膮 1958 r. Warszawski Okr臋gowy Zwi膮zek P艂ywacki zorganizowa艂 kurs dla ratownik贸w wodnych na podstawie rozszerzonego programu obowi膮zuj膮cego w AWF. Kurs prowadzili M. Witkowski i M. Sk艂ad.

Wobec braku publikacji z zakresu teorii i praktyki ratownictwa Zarz膮d WOZP, chc膮c pom贸c kursantom w przygotowaniu si臋 do egzaminu, zdecydowa艂 si臋 na wydanie pierwszego po wojnie skryptu pt. "Ratowanie ton膮cych" M. Witkowskiego. W tym samym czasie Zarz膮d WOZP powo艂a艂 Komisj臋 Ratownictwa Wodnego

Najbardziej dynamiczny rozw贸j ratownictwa wodnego rozpoczyna si臋 od 1958 r. kiedy to powo艂ano pe艂nomocnika PZP do spraw ratownictwa (zosta艂 nim Mieczys艂aw Witkowski z AWF w Warszawie) oraz kiedy to po raz pierwszy PZP zorganizowa艂 kurs dla instruktor贸w ratownictwa w Katowicach. W siedmiodniowym kursie uczestniczyli przedstawiciele o艣rodk贸w p艂ywackich z Warszawy, Katowic. Wroc艂awia, Dzier偶oniowa, Poznania, Szczecina, 艁odzi, Ostrowca, Stargardu, Gorzowa, Grudzi膮dza, Che艂m偶y i Krakowa.

W 1959 r. wprowadzono jednolite legitymacje dla ratownik贸w II i I klasy oraz instruktor贸w ratownictwa wodnego, tak偶e jednolite programy szkoleniowe na poszczeg贸lne stopnie, obowi膮zuj膮ce na terenie ca艂ego kraju.

W tym te偶 roku Zarz膮d PZP, na wniosek pe艂nomocnika ds. ratownictwa, poleci艂 wszystkim okr臋gowym zwi膮zkom p艂ywackim powo艂anie na ich terenie Komisji Ratownictwa Wodnego, kt贸re zaj臋艂yby si臋 organizacj膮 kurs贸w szkoleniowych dla ratownik贸w.

Efektem tylko dw贸ch lat tej dzia艂alno艣ci by艂o przeprowadzenie trzech kurs贸w dla instruktor贸w, na kt贸rych wyszkolono 74 osoby. Okr臋gowe zwi膮zki p艂ywackie przyst膮pi艂y z ca艂膮 energi膮 do szkolenia ratownik贸w dla potrzeb r贸偶nych instytucji i organizacji. Za najlepiej pracuj膮cy okr臋g PZP uzna艂 Warszawski Okr臋gowy Zwi膮zek P艂ywacki, kt贸rego zarz膮d stworzy艂 Komisji Ratownictwa odpowiednie warunki do dzia艂ania.

W 1961 r. nak艂adem WOZP wychodzi drugie, rozszerzone wydanie ksi膮偶ki "Ratowanie ton膮cych" M. Witkowskiego. W tym te偶 roku WOZP mia艂 najwi臋ksz膮 w kraju liczb臋 instruktor贸w ratownictwa i wyszkolonych ratownik贸w(ponad 5O%)

Wiele dyskusji prowadzono w resorcie kultury fizycznej i turystyki na temat konieczno艣ci powo艂ania organizacji spo艂ecznej, zajmuj膮cej si臋 wy艂膮cznie ratownictwem wodnym na wz6r tego rodzaju organizacji .dzia艂aj膮cych w wielu krajach europejskich.

Wielu dzia艂aczy zajmuj膮cych si臋 upowszechnieniem p艂ywania skupionych by艂o w Og贸lnopolskim Komitecie Upowszechniania P艂ywania, byli w艣r贸d nich ludzie, kt贸rzy widzieli konieczno艣膰 utworzenia organizacji typowo ratowniczej.

W latach sze艣膰dziesi膮tych powstaj膮 samorzutnie spo艂eczne dru偶yny ratownik贸w w Augustowie i woj. pozna艅skim, a za ich przyk艂adem w innych wojew贸dztwach, 11 kwietnia 1962 r. zarz膮dzeniem nr 74 przewodnicz膮cego G艂贸wnego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki powo艂ane zostaje do 偶ycia Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe, dzia艂aj膮ce na podstawie 鈥濼ymczasowego regulaminu". WOPR zajmuje si臋 organizowaniem spo艂ecznych dru偶yn ratownik贸w i przygotowaniami do przej臋cia ca艂okszta艂tu spraw zwi膮zanych z ratownictwem wodnym w Polsce. W roku 1965 Komisja Ratownictwa przy PZP wprowadza do program贸w szkoleniowych do艣膰 istotne zmiany polegaj膮ce g艂贸wnie na poszerzeniu materia艂u szkoleniowego, zwi臋kszeniu liczby godzin szkoleniowych i zwi臋kszeniu wymaga艅 egzaminacyjnych na poszczeg贸lne stopnie ratownik贸w. Zaleca te偶, by wi臋kszy nacisk po艂o偶ono ,na szkolenie ratownik贸w na wodach otwartych. W tym samym roku przeprowadza si臋 na terenie ca艂ego kraju weryfikacj臋 ratownik贸w I klasy i instruktor贸w ratownictwa wodnego.

Pierwsze spotkanie dzia艂aczy zajmuj膮cych si臋 ratownictwem wodnym odbywa si臋 w dniach 6 i 7 listopada 1965 roku w Poznaniu na I Sejmiku Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Po wielogodzinnej dyskusji om贸wiono zakres dzia艂ania WOPR i profil organizacji, oraz wybrano jej w艂adze centralne w sk艂adzie 12-osobwym, powierzaj膮c jej zadanie opracowania statutu, uzyskania osobowo艣ci prawnej i ukierunkowania dzia艂alno艣ci w dziedzinie szkoleniowej, organizacyjnej i propagandowej.

W sk艂ad pierwszych centralnych w艂adz WOPR wybrano kol.kol.: Andrzeja Buczy艅skiego (Pozna艅), Zbigniewa Cendrowskiego (Warszawa), Aleksandra Hoffmana (Warszawa), Rocha Kowalskiego (Pozna艅), Zdzis艂awa Kryskiego (Warszawa), W艂odzimierza Piechockiego (August贸w), Wojciecha P艂贸ciennika (Warszawa), Boles艂awa Ro偶ka (Gda艅sk), Jerzego Nowickiego (Wroc艂aw), Tadeusza Olsza艅skiego (Warszawa), Lucjana Wilichnowskiego (Katowice) i Mieczys艂awa Witkowskiego (Warszawa). Nowowybrane w艂adze centralne WOPR nazwano Komend膮 G艂贸wn膮, a na jej pierwszym konstytucyjnym posiedzeniu funkcj臋 Komendanta G艂贸wnego WOPR powierzono Wojciechowi P艂贸ciennikowi. Funkcje zast臋pc贸w powierzono Andrzejowi Buczy艅skiemu, Mieczys艂awowi Witkowskiemu, Tadeuszowi Olsza艅skiemu i Aleksandrowi Hoffmanowi.

Opracowano projekt statutu WOPR, kt贸ry po wielokrotnych uzgodnieniach i poprawkach, na mocy decyzji Ministerstwa Sprawa Wewn臋trznych z dnia 9 pa藕dziernika 1967 r. zosta艂 zatwierdzony i Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe sta艂o si臋 pe艂noprawn膮 organizacj膮.

Zgodnie z obowi膮zuj膮cym prawem przedstawiono list臋 cz艂onk贸w za艂o偶ycieli WOPR w ilo艣ci 17 os贸b.

Cz艂onkami 鈥 za艂o偶ycielami WOPR s膮 nast臋puj膮ce osoby:

- Janusz Grochulski
-
J贸zef Rutkowski
- Aleksander Gutowski
- Feliks K臋dziore
- Stanis艂aw Zawistowski
- Wojciech P艂贸ciennik
- Jerzy Buchalski
- Artur Schmidt
- Jerzy Nowicki
- Andrzej Buczy艅ski
- Lucjan Wilichnowski
- W艂odzimierz Piechocki
- Zdzis艂aw Kryski
- Roch Kowalski
- Zbigniew Cendrowski
- Roland Aleksandrowicz
-
Tadeusz Olsza艅ski

Po zatwierdzeniu statutu WOPR, dotychczasowa Komenda G艂贸wna WOPR zosta艂a przekszta艂cona w Zarz膮d G艂贸wny i przyst膮piono do przygotowania I Krajowego Zjazdu WOPR, kt贸ry odby艂 si臋 w dniu 20 kwietnia 1969 r. w Warszawie. Okres poprzedzaj膮cy Zjazd po艣wi臋cono przede wszystkim uporz膮dkowaniu dzia艂alno艣ci organizacyjnej, szkoleniowej i propagandowej. Opracowano szereg dokument贸w reguluj膮cych ca艂okszta艂t dzia艂alno艣ci WOPR. W okresie poprzedzaj膮cym I Krajowy Zjazd WOPR odby艂y si臋 Zjazdy za艂o偶ycielskie we wszystkich wojew贸dztwach, podczas kt贸rych wybrano delegat贸w na I Krajowy Zjazd. Podczas Zjazdu wytyczono kierunki dzia艂ania organizacji, w spos贸b kompleksowy (na 贸wczesne warunki) okre艣lono rol臋 i zadania WOPR oraz wybrano w艂adze. Prezesem Zarz膮du G艂贸wnego WOPR wybrano dr Romualda Pietraszka 鈥 wiceministra 偶eglugi, zast臋pcami Prezesa wybrano Mieczys艂awa Witkowskiego i Zbigniewa Cendrowskiego, sekretarzem generalnym Wojciecha P艂贸ciennika, a skarbnikiem Romana Kury艂ka. Przewodnicz膮cym g艂贸wnej Komisji Rewizyjnej zosta艂 wybrany Andrzej Buczy艅ski.

Pierwsze samodzielne jednostki wojew贸dzkie posiadaj膮ce osobowo艣膰 prawn膮 powsta艂y w Szczecinie i Bia艂ymstoku, nast臋pnie kolejno w Rzeszowie, Olsztynie, Zielonej G贸rze, Wroc艂awiu, Lublinie, Kielcach, Krakowie, 艁odzi m., Bydgoszczy, Warszawie woj., Poznaniu i Gda艅sku. W roku 1972 powsta艂y kolejne jednostki wojew贸dzkie w Koszalinie, Katowicach, Opolu i Krakowie woj., natomiast w roku 1973 zarejestrowano Wojew贸dzkie WOPR w mie艣cie Warszawie.

Na podstawie porozumienia z dnia 30 kwietnia 1969 r mi臋dzy ZG WOPR a PZP - Wodne Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe rozpocz臋艂o przejmowanie wszystkich spraw zwi膮zanych z ratownictwem wodnym.

Przygotowano nowe programy szkoleniowe i regulaminy zdobywania poszczeg贸lnych stopni ratownika, kt贸re ukaza艂y si臋 drukiem pt. "Materia艂y szkoleniowe, instrukcje, regulaminy WOPR" w listopadzie 1969 r. Wydano tak偶e ponownie "Ratowanie ton膮cych" M. Witkowskiego ("Sport i Turystyka", Warszawa 1969 r.).

Wprowadzono te偶 nowe stopnie ratownik贸w: m艂odszy ratownik, ratownik wodny, starszy ratownik (od 1.01.1970 r.), instruktor ratownictwa wodnego WOPR i instruktor wyk艂adowca WOPR (od stycznia 1970 r.).

W latach 1969-1970 przeprowadzono na terenie ca艂ego kraju weryfikacj臋 instruktor贸w ratownictwa wodnego i ratownik贸w " II i I klasy, co wymaga艂o olbrzymiego zaanga偶owania si臋 wielu dzia艂aczy Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. W 1969 r. w ostatnim tygodniu grudnia ZG WOPR zorganizowa艂 pierwszy sw贸j kurs dla instruktor贸w ratownictwa wodnego wg nowego programu. Od tego czasu szkolenie instruktor贸w, odbywa si臋 regularnie ka偶dego roku.

W 1970 r., podczas kursokonferencji, kt贸ra odby艂a si臋 w dniach 2-4 maja w Zakopanem, nadano 22 instruktorom stopie艅 wyk艂adowcy.

W 1970 r. WOPR nawi膮za艂o 艣cis艂膮 wsp贸艂prac臋 ze S艂u偶b膮 Ratownictwa Wodnego istniej膮c膮 przy Niemieckim Czerwonym Krzy偶u (Deutsches Rotes Kreuz - DRK). Prezydium DRK zaprosi艂o przedstawicieli ZG WOPR do Magdeburga, Berlina, Rostocka w celu om贸wienia form wsp贸艂pracy i wymiany do艣wiadcze艅 zwi膮zanych z ratownictwem wodnym.

5 maja 1970 r. podpisany zosta艂 program wsp贸艂dzia艂ania Milicji Obywatelskiej i Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego w zakresie bezpiecze艅stwa i porz膮dku na wodach. Od 1971 do 1972 r. w komunikatach Polskiego Zwi膮zku Motorowodnego ukazywa艂y si臋 materia艂y szkoleniowe i informacyjne WOPR, a od 1973 r. rol臋 t臋 przej臋艂y "呕agle". W 1970 r., na zaproszenie Bu艂garskiej S艂u偶by Ratunkowej dzia艂aj膮cej przy Bu艂garskim Czerwonym Krzy偶u, WOPR wzi臋艂o udzia艂 w Kongresie FIS i Mistrzostwach 艢wiata w Ratownictwie Wodnym, kt贸re odbywa艂y si臋 w dniach 24-28 wrze艣nia 1970 r. w Warnie. Tam te偶, podczas trwania kongresu, na wniosek Bu艂garii - WOPR przyj臋to do Mi臋dzynarodowej Federacji Ratownictwa i Sport贸w U偶ytkowych. Warto doda膰, 偶e dru偶yny polskich ratownik贸w, wy艂onione w Og贸lnopolskich Zawodach Ratownik贸w WOPR w Szczecinie, startuj膮c poza konkursem zaj臋ty 4 i 5 miejsca.

W 1971 r. delegacja WOPR zosta艂a ponownie zaproszona do Bu艂garii w celu om贸wienia i ustalenia form dalszej wsp贸艂pracy. W nast臋pnym Kongresie FIS, kt贸ry odby艂 si臋 w Malmo w Szwecji 13-18 maja 1971 r., polska delegacja uczestniczy艂a ju偶 jako pe艂noprawny cz艂onek FIS. Jej cz艂onkowie brali udzia艂 w pracach komisji specjalistycznych: Technicznej i Propagandowej. Na uwag臋 zas艂uguje fakt, 偶e nie wszystkie federacje krajowe by艂y reprezentowane w komisjach FIS oraz 偶e przedstawiciele WOPR zostali wybrani do komisji jednog艂o艣nie na Og贸lnym Zgromadzeniu.(m.in. prof. M. Witkowski przez kilka kadencji pe艂ni艂 funkcj臋 Prezydenta)

W tym samym roku przyjecha艂a do Polski delegacja Niemieckiego Towarzystwa Ratowania 呕ycia DLRG z RFN, wyst臋puj膮c w roli obserwator贸w Og贸lnopolskich Zawod贸w Ratownik贸w, kt贸re odby艂y si臋 w Poznaniu. Podczas pobytu tej delegacji om贸wiono tak偶e formy wsp贸艂pracy mi臋dzy obiema organizacjami w zakresie ratownictwa wodnego.

ZG WOPR nawi膮za艂 bardzo wa偶ny dla naszej organizacji kontakt z Zarz膮dem G艂贸wnym Towarzystwa Anestezjolog贸w Polskich, czego wyrazem by艂 udzia艂 przedstawicieli TAP w kursokonferencji instruktor贸w-wyk艂adowc贸w WOPR w dniach 1-4 maja 1971 r w Zakopanem. Podczas obrad ujednolicono metody szkolenia ratownik贸w WOPR w zakresie reanimacji oraz ustalono formy dalszej wsp贸艂pracy. Od tej pory we wszystkich kursokonferencjach organizowanych przez ZG WOPR dla instruktor贸w-wyk艂adowc贸w czynny udzia艂 bior膮 przedstawiciele ZG TAP.

Rok 1972 obfitowa艂 w dalsze wa偶ne kontakty krajowe i zagraniczne.

Od 30 czerwca do 21ipca 1972 r. odby艂y si臋 w Chrzanowie po raz pierwszy Og贸lnopolskie Zawody Ratownik贸w WOPR w obsadzie mi臋dzynarodowej z udzia艂em dru偶yn Bu艂garii i NRD

W tym samym czasie WOPR uczestniczy w trzecim ju偶 Kongresie FIS, kt贸ry odby艂 si臋 w Vittel we Francji. Polska nie bra艂a udzia艂u w Mistrzostwach 艢wiata Ratownik贸w, poniewa偶 zbieg艂y si臋 one w terminie z Zawodami Og贸lnopolskimi i w zwi膮zku z tym wytypowanie reprezentacji by艂o niemo偶liwe.

W dniach 22-24 wrze艣nia 1972 r. w S艂upsku odby艂o si臋 Sympozjum Naukowe Towarzystwa Anestezjolog贸w Polskich i Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego po艣wi臋cone sprawom udzielania pomocy w wypadkach na l膮dzie, w wodach 艣r贸dl膮dowych i morskich. Ze strony naszej organizacji wzi臋艂o udzia艂 wielu instruktor贸w- wyk艂adowc贸w, kt贸rzy wyg艂osili na tym sympozjum kilkana艣cie referat贸w.

Dzia艂alno艣膰 WOPR oceniana jest podczas Krajowych Zjazd贸w.

II Krajowy Zjazd WOPR odby艂 si臋 w listopadzie 1973 r. i przypada艂 w okresie 75-lecia ratownictwa wodnego w Polsce oraz 10-lecia dzia艂alno艣ci WOPR. Prezesem Zarz膮du G艂贸wnego wybrano ponownie Romualda Pietraszka, wiceprezesami Mieczys艂awa Witkowskiego i Mieczys艂awa Tobolskiego, a funkcj臋 Przewodnicz膮cego G艂贸wnej Komisji Rewizyjnej powierzono Tadeuszowi Chlebickiemu.

III Krajowy Zjazd WOPR, kt贸ry odby艂 si臋 w dniu 19 marca 1978 r. powierzy艂 funkcj臋 Prezesa ZG Janowi Kramarczukowi, jego zast臋pcami wybrano Mieczys艂awa Majewskiego i Mieczys艂awa Tobolskiego, natomiast funkcj臋 Przewodnicz膮cego GKR obj膮艂 ponownie Tadeusz Chlebicki.

IV Krajowy Zjazd WOPR odbyty w dniu 18 kwietnia 1982 r. ponownie powierzy艂 funkcj臋 Prezesa prof. Mieczys艂awowi Witkowskiemu, I zast臋pc膮 Prezesa wybrano Wojciecha P艂贸ciennika, wiceprezesami Mieczys艂awa Majewskiego i Stanis艂awa Knoffa. Przewodnicz膮cym GKR wybrano Zdzis艂awa Kryskiego.

V Krajowy Zjazd, kt贸ry odby艂 si臋 w dniach 11 鈥 12 kwietnia 1987 r. funkcj臋 Prezesa powierzy艂 Wojciechowi P艂贸ciennikowi, wiceprezesem wybrano Mieczys艂awa Witkowskiego, Mieczys艂awa Majewskiego i Tadeusza Zamelskiego, a funkcj臋 Przewodnicz膮cego GKR powierzono Wac艂awowi Mozerowi. W trakcie kadencji z funkcji wiceprezesa zrezygnowa艂 Tadeusz Zamelski.

VI Krajowy Zjazd WOPR odby艂 si臋 w dniu 11 kwietnia 1992 r. i powierzy艂 funkcj臋 Prezesa Wojciechowi P艂贸ciennikowi, wiceprezesami wybrano: Mieczys艂awa Witkowskiego, Bogdana G艂owackiego i Andrzeja Mruka, a funkcj臋 Przewodnicz膮cego GKR powierzono Wac艂awowi Mozerowi.

VII Krajowy Zjazd WOPR odby艂 si臋 w 100-lecie powstania na ziemiach polskich Ratownictwa Wodnego. Delegaci ponownie wybrali na Prezesa Wojciecha P艂贸ciennika, a Wiceprezesami zostali: Bogdan G艂owacki i Jerzy Telak. R贸wnie偶 po raz kolejny na Przewodnicz膮cego GKR wybrano Wac艂awa Mozera.

W zwi膮zku ze zmianami administracyjnymi w Polsce (zmniejszenie liczby wojew贸dztw z 49 do 16- tu) zaistnia艂a potrzeba dostosowania struktury WOPR-u do struktury administracji pa艅stwowej, dlatego te偶 zwo艂ano Zjazd Nadzwyczajny, kt贸ry mia艂 za zadanie m.in. zmian臋 statutu i dostosowanie WOPR do nowego podzia艂u administracyjnego kraju. 殴r贸d艂o: http://www.slaskiewopr.pl

 

WOPR 呕ARY

Wodne
Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe
呕ary